Shit op werk | Deel 1: De dag dat ik mezelf werkeloos irriteerde

127

Vroeger was het mijn grootste angst om op te gaan in de marge van onze samenleving. Ik zou er alles aan doen om dat te voorkomen. Het doemscenario was een vergissingsrelatie, een gezin met 2,3 kinderen (een gemiddeld gezin aldus het CBS) en een lullig baantje om deze ellende in onderhoud te voorzien.

Advertentie
Bol.com AlgemeenBol.com Algemeen

In mijn tienerjaren had ik mezelf dan ook beloofd rijk te worden. Een loterij winnen werd noodzakelijk geacht. Mocht dat anders lopen dan zou ik overwegen te gaan werken. Ik had in ieder geval veel geld nodig om mijn ultieme droom waar te maken. De details van die droom heb ik nooit uitgewerkt maar het had iets te doen met cocktails en een hangmat. Niets doen is het hoogste, was hoe ik er toen over dacht.

Nutteloze notitieboekjes

Het besef dat de realiteit grimmiger is werd mij jaren later pas duidelijk toen ik mezelf terugvond achter de servicebalie van het gemeentehuis. Met een aantal collega’s waren we verantwoordelijk voor het telefonisch aannemen van klachten, storingen en reserveringen.

Tijdens een teamvergadering kregen we de indeling van notitieboekjes gepresenteerd en geheel volgens de huisstijl waren deze keurig voorzien van het gemeentelijke logo. De notitieboekjes waren bedoeld om even snel gegevens op te schrijven van bellende ambtenaren. Dit had het management er niet van weerhouden een team grafisch vormgevers op verschillende designs los te laten.

“Ik noem haar Truus want ik weet echt niet meer hoe het mens in werkelijkheid heet.”

Voor meer beleving en draagvlak was van elke versie ook alvast een flinke oplage gedrukt. We moesten er immers wel aan kunnen ruiken en voelen voordat een definitieve keuze gemaakt kon worden. Eén van mijn collega’s was in extase. “Wat een mooie boekjes” riep Truus van de afdeling plakband en nietjes. Ik noem haar Truus want ik weet echt niet meer hoe het mens in werkelijkheid heette. Waarschijnlijk was zij het die tijdens de afgelopen heidag het extern ingehuurde management er van overtuigd had dat deze kladblokjes écht nodig waren.

Een Heidag is HEL

Heidagen kwamen geregeld voor en worden tot de dag van vandaag met grote regelmaat rijksbreed ingezet. Voor wie het wil weten: een heidag is een bijeenkomst op een externe, vaak afgelegen locatie waar men in alle rust vergaderingen, seminars, lezingen en trainingen kan houden.

Een heisessie kan plaatsvinden in een conferentieoord op de hei, maar in principe is iedere prikkelarme omgeving met voldoende faciliteiten geschikt. Waarom deze heidagen niet gewoon op de woensdagen of vrijdagen, binnen een willekeurig overheidsgebouw worden gehouden is mij totaal onduidelijk. Dit zijn immers de dagen dat er geen kip te bekennen is.

“Voor de lol heb ik ooit verlof aangevraagd voor een begrafenis over drie maanden.”

Dat er op woensdagen en vrijdag niemand binnen overheidsgebouwen te bekennen is moet ik wellicht even toelichten. Bij de meeste overheden is een 36 urencontract gebruikelijk. Dit houdt in dat je 4 x 9 uur aanwezig moet zijn. Hiervan is tenminste één dag naar keuze een thuiswerkdag, waarbij een andere dag naar keuze de vrije dag is. Iedereen die op woensdag vrij is heeft vrijdag de thuiswerkdag en wie op vrijdag vrij is heeft de thuiswerkdag op woensdag.

Deze uitgekookte constructie leidt dus tot volledig uitgestorven overheidsgebouwen op desbetreffende dagen. De ongeschreven regel is dat iedereen hierover gewoon z’n bek houdt. Met een beetje geluk kom je wel een schoonmaker of een beveiliger tegen, maar die is dan ook van een extern bedrijf.

Overigens is een werkdag van 9 uur vet lang dus heeft geen enkele ambtenaar de intentie om die uren daadwerkelijk vol te maken. Het is de bedoeling dat je op de overgebleven werkdagen ’s morgens om half tien binnenkomt en uiterlijk vier uur ’s middags bent vertrokken. Wie dat niet doet is een totale loser.

Ziekmelden is écht noodzakelijk

Maar goed. Je kunt heidagen het beste vergelijken met een gemiddelde VvE vergadering. Ook daar ben je samen met niet boeiende mensen, die niet boeiende onderwerpen bespreken met een venijn alsof het belangrijke staatszaken betreft.

Op tafel staan vochtige cake en slappe koffie. Normaal zou je dit niet aanraken maar er komt een moment dat je voor gaas gaat. Op Guantanamo Bay noemen ze dit het ‘breekmoment’. Je voelt je dan ook gewaterboard. Gelukkig zijn er tussen de middag broodjes.

Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is wordt een heidag steevast afgesloten met een borrel. Om mezelf de ellende van een heidag te besparen melde ik me alvast zes weken van te voren ziek. Geen haan die daar naar kraaide overigens.

Voor de lol heb ik ook ooit eens verlof aangevraagd voor een begrafenis over drie maanden. Deze werd goedgekeurd en ik ontving later een bloemetje met een kaart waarop een voorgedrukte tekst stond dat het met geen pen te beschrijven was welke ellende ik door moest maken met het verliezen van mijn dierbare.

Uiteindelijk ben ik gewoon de tent uitgelopen

Nog even over het notitieboekje. Dat er notitieboekjes moesten komen heb ik nooit helemaal begrepen. Zelf gebruikte ik altijd oud papier uit de papierbak of klopte de gegevens direct in het systeem. Klanten kregen die dingen toch nooit te zien dus het was totale geldverspilling.

Voor een paar werknemers werd een volle pallet aangeschaft en vervolgens twee maanden later vernietigd. Er moesten nieuwe boekjes komen want het gemeentebestuur had op een heidag besloten dat het tijd was voor een nieuw gemeentelogo.

Het is me nog vele malen overkomen maar die dag was het de eerste keer. Het roer moest om. Ik heb mijn spullen gepakt, nog even naar Truus gezwaaid, en ben nooit meer teruggekomen.